Fictie vrijdag deel 1: ‘De Dwaalster’

Ik ben weer terug van vakantie, waar ik weer wat inspiratie heb opgedaan! Vandaag plaats ik een fictief (kort) verhaal over leven met endometriose, (chronisch) ziek zijn, eenzaamheid en over angsten of de wensen die ik heb.

Verhaal over ziekte en eenzaamheid

Deze week gaat het over de onzichtbaarheid die je als mens kunt voelen. Alleen, maar tussen de anderen.

De dwaalster

Op een kille lentedag zag ik haar voor het eerst. Ze kwam de heuvel afgelopen en liep door het dorp waar ik woonde. Ze keek niet op of om, hoewel de mensen haar nakeken. Niet omdat ze mooi was of bijzonder, maar omdat niemand wist wie zij was. We hadden geen idee wie ze was of waar ze vandaan kwam. Maar vanaf dat moment kwam ze iedere week de heuvel af en liep ze zo snel het dorp in, dat ze even snel weer verdween.

Jarenlang liep ze. Heuvel af, dorp in en dorp weer uit. Altijd in diezelfde richting, nooit kwam ze terug en liep ze de heuvel weer op. Je vraagt je nu vast ook af, wie zij is? En waarom ze door het dorp liep. Dan hoef je niet bij mij of de andere dorpelingen te zijn. Wij hadden alleen een bijnaam voor haar: ‘de dwaalster’. Nee, wij dorpelingen zijn niet bijster creatief wat namen verzinnen betreft. Niet dat je ons ook op andere fronten op creativiteit kan betrappen. We lieten de dwaalster passeren en na een tijdje keek niemand meer op of om.

Afgelopen winter kwam ze niet. Ik keek naar de heuvel die in mist omhuld was. Ik verwachtte haar op ieder moment. Een silhouet in vlokken van wit. Maar er gebeurde niets. De mist bleef ongeroerd hangen. De heuvel onaangetast. Voor een dag. Een week. Een maand.

Zelfs toen de lente weer begon, zoals de dag dat ik haar voor het eerst zag, kwam ze niet. De dorpelingen vroegen zich af waar hun wekelijkse dwaalster gebleven was. Het was een mysterie. Een raadsel. Het hele dorp sprak er over. Wie o wie wist wat er met de wandelaarster gebeurd was? Zoals alleen een mysterie mensen nieuwsgierig kan maken, gingen de mensen op zoek naar een antwoord.

Zij liepen de heuvel op, maar zagen daar achter dezelfde heuvels, zover als de horizon. Ze liepen het dorp uit, maar zagen verderop alleen maar moerassige velden die tot aan de horizon reikten. Waar kwam ze vandaan en waar was ze al die tijd geen gelopen? Geen enkele dorpeling die daarop antwoord kon geven.

Een lange tijd bleef het onrustig in het dorp. Het raadsel jeukte aan onze handen en voeten. Het knaagde en maalde in onze hoofden. Wie was de dwaalster geweest? En kwam ze ooit nog terug?

Ik zal het je meteen verklappen, ze kwam nooit meer terug. Ondanks dat het jaren geleden was dat wij haar voor het laatst ons dorp zagen doorkruisen, wordt er nog met enige regelmaat door de dorpelingen naar de heuvel gekeken. In de hoop dat we haar nog ooit de heuvel zien afdalen en het mysterie voor altijd kunnen oplossen.

Einde.

Bedankt voor het lezen. Ik vind het leuk om te horen hoe je het verhaal vond. Feedback en suggesties zijn van harte welkom.

4 gedachten over “Fictie vrijdag deel 1: ‘De Dwaalster’

      1. Samantha

        Haha, ja erg he! Laatst zat ik een film te kijken en ik dacht: wat voel ik nou? Rolde er spontaan een traan over mijn wang. Heb de Titanic al 100x tranenloos zien ondergaan, maar dit droeg ik mijn waterige steentje bij hoor :p

        Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s