Eindelijk mama!

Voor sommige vrouwen lijkt het een eeuwigheid te duren voordat ze eindelijk hun lang verwachte baby in hun handen mogen houden. Zo ook voor mij. Jaren gingen voorbij. Maar hij is er eindelijk, en wat ben ik blij!

Ondanks de endometriose raakte ik zwanger

Veel heb ik geschreven over mijn endometriose, pijn en andere kwalijke zaken. Hier, ben ik voor de verandering blij. Door en door blij. Na een lange en moeilijke tijd ben ik eindelijk mama.

Mag ik je introduceren aan mijn kleine?

Mijn zoontje heeft een prachtige naam gekregen. Het is een Angelsaksische versie van een oude Germaanse naam. Het bekent sterk en krachtig. We vonden het een hele strijd om bij ons te krijgen. Vandaar de naam. We wilden ook een internationale naam, omdat onze vriendenkring dat ook is. Maar ook weer geen naam die Nederlanders niet kunnen uitspreken. Ik denk dat het aardig gelukt is. We hebben in ieder geval veel leuke reacties op zijn naam gehad.

Wat was het vreemd en onwerkelijk om hem vast te houden in mijn armen. (Dat kwam deels door een zware bevalling, maar dat is weer een heel ander verhaal). Langzaam aan gingen we aan elkaar wennen. Wennen dat ik nu de mama was van een kleine jongen. (Hij woog maar net 3 kilo bij de geboorte). Ik zeg expres ‘mama van een kleine jongen’.

Iedere vrouw heeft het recht om zich mama te mogen noemen. Of we nu wachten tot ons kindje zich in de baarmoeder nestelt, als we een miskraam hebben gehad, we een kindje adopteren, als we voor anderen zorgen. Heck, daar hoef je niet eens vrouw voor te zijn. Wie zich mama voelt, mag zich mama noemen.

Lang voelde ik me al mama. Lang voordat ik mijn kleine kreeg. Al twijfelde ik ook veel aan mezelf. Heb ik mijn leven wel onder controle. Kan ik wel een goede moeder zijn met een chronische aandoening? En toch voelde ik me voorbestemd om voor een kleintje te gaan zorgen.

De wens om een kleine te krijgen is voor mij uitgekomen. Al is het duidelijk nu dat mijn lichaam het niet aan kan om nog een tweede te krijgen. Hoe dat komt leg ik nog wel eens uitgebreid uit. Het was niet dat we meteen voor een tweede wilden gaan, maar toch. Nu ik het weet, brengt het toch een soort verdriet met zich mee. We hadden er dolgraag twee gewild. Maar ik kies liever voor mijn eigen gezondheid en dat van mijn kleine. Want dat ik toch wel waar iedere mama voor gaat: dat haar kind(eren) gelukkig en gezond zijn.

To be continued..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s