Het is gelukt! Het is gelukt?!

Het is februari 2020. Mijn ogen springen uit hun kassen. (Bijna). Ik kan het niet geloven! Het kan gewoon niet. Net nadat ik alles opgegeven had. Alle hoop. Ik geloofde er echt niet meer in. Maar hier voor me ligt toch echt een positieve zwangerschapstest. Twee strepen. Ik wrijf nog een keer in mijn ogen. Twee hele dikke strepen. Geen twijfel over mogelijk.

Toch?

Positieve zwangerschapstest ondanks endometriose

Ik ben alleen thuis. Alleen mijn ogen zien de test. Is het echt waar? Is het echt positief? Is het echt eindelijk gelukt? Ik deed de zoveelste test, met de gedachte ‘het zal waarschijnlijk niet’.

Toch houdt je nieuwsgierigheid nooit op. Ook al is alle hoop vervlogen. Zou het dan nu wel zo zijn? Ik ben onregelmatig ongesteld, dus ‘over tijd’ heb ik niet.

Mijn oom en tante zijn net de deur uit. Ze kwamen in de ochtend langs. Ik voel de me hele ochtend raar. En in de middag loop ik dan toch uiteindelijk naar de Kruidvat om een zwangerschapstest te halen. Met geen verwachtingen. Helemaal niets.

Mijn vriend is er niet eens bij. Want ik had ook helemaal niet deze uitkomst verwacht. Ik rekende op de zoveelste negatieve test. En toch. En toch.. zie ik twee dikke strepen. En ik huil en ik huil en ik huil. Deze keer geen tranen van verdriet. Maar van geluk.

Excuses voor het chaotische bericht. Mijn hoofd is een grote bende: geluk, blijdschap maar ook spanning en onrust. Dit is nog maar het prille begin en ik vind het zo ontzettend spannend!

Dit schreef ik vorig jaar, maar publiceerde het bericht niet. Tot nu.

Ik was vrij laat met de zwangerschapstest. Ik heb wel geteld drie dagen van het goede nieuws kunnen genieten (samen met mijn vriend natuurlijk). En toen begon de misselijkheid..

Weken, nee maanden op bed. Ik kon niets meer, behalve slapen, muziek en podcasts luisteren en staren naar het plafond. Geen spelletje op mijn telefoon, geen boek lezen. Ik probeerde zoveel mogelijk te slapen.

Hoewel ik gek werd van het overgeven (ook al heb je niets op en komt er alleen nog maar zwart gal uit), ergens op de achtergrond bleef mijn blijdschap. Ik voelde me ellendig en alleen (iets met een lockdown en niet eens kunnen bellen met iemand zonder over te geven). Maar ik was zo dankbaar. Zo dankbaar dat mijn kleintje groeide in mijn buik.

20 weken echo en alles klopt

Mijn zwangerschap was geen makkelijke. En de bevalling al helemaal niet. Maar meer kan ik niet vragen, want mijn kleintje is nu acht maanden en gezond en wel. Nu ik nog..

De Mamablogs Lijst

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s