IVF? Wil ik dat wel?

Bij de controle na mijn laparoscopie om de endometriose te verwijderen, werd mij meteen iets duidelijk gemaakt: “Als je endometriose te pijnlijk blijft, moet je dat laten weten. Dan beginnen we gewoon met een IVF-traject.” Aldus de gynaecoloog.

Wel of geen IVF?

Wie zegt er nou “gewoon een IVF-traject”? Ik schrok er nogal van. Ik wist niet eens precies wat dat inhield. Wat zou jij zeggen?

Ik wuifde die reactie van de gynaecoloog weg. Ik had me nog nooit verdiept in IVF en ik had er geen behoefte aan. ‘Ik ben hoopvol, ik ga er van uit dat het niet nodig is.’ Ik hoor het mezelf nog zeggen. In juli werd ik aan mijn endometriose stadium vier geopereerd. Inmiddels zijn we in januari, zes maanden later. Een zwangerschap is nog steeds uitgebleven. De pijn is inmiddels in bijna volle glorie terug gekeerd. Moet ik nog zo langer doorgaan? Hopen op het beste? Of?

Vorige week heb ik me voor het eerst verdiept in dat hele IVF gebeuren. Het lijkt me nogal een heftig proces. Synthetische hormonen in je lichaam, pijnlijke prikken, wekelijkse ziekenhuis bezoeken. Als je de garantie zou hebben dat het zou lukken, ja dan denk ik dat iedere vrouw er wel voor zou tekenen. De slagingskans (volgens de organisatie Freya) is zo’n 50 tot 60%. Ik las op het internet verschillende ervaringen van vrouwen. Bij vrouwen waar het was gelukt, maar ook bij vrouwen bij wie het niet is gelukt. Either way.. Het is een stressvolle ervaring. Ben ik daar lichamelijk en psychisch klaar voor?

Tweestrijd

Ik word heen en weer geslingerd tussen “ik moet positief blijven” en “ben ik mijn tijd aan het verspillen?” Want eerlijk gezegd, zo voelt het. Iedereen zegt tegen me; “Niet stressen hoor dat helpt je niet!”/ “Ik zie jou echt wel moeder worden.” / “Een collega van mij heeft er vier jaar overgedaan om zwanger te worden. Zes keer IVF, niets. Toen de hoop opgegeven, en ja hoor.. het was raak!”

Ik ben blij met het begrip en steun. En ik denk ook dat ze ergens gelijk hebben. Maar ik het het al zo vaak losgelaten. Zo vaak gedacht: dan maar niet. En toch gebeurde er niets. De ovulatietesten en zwangerschapstesten heb ik allang de deur uit gedaan. Ik koop ze niet meer. Vanaf oktober al waren mijn vriend en ik het eens met elkaar: we zien het wel. Tijd voor elkaar was het belangrijkste. Samen zijn en genieten van elkaar. Niets testen, niets een kalender bij houden. We bleken het net zo vaak te doen, als toen ik alles als een maniak bijhield. Maar ja, toch gebeurde er niets. Waar ik niet gek van op kijk, want dit hebben meer dan een jaar voor mijn operatie ook gedaan.

Tijd is pijn als je endometriose hebt

Dan kan er wel gezegd worden: positief blijven, geduldig zijn, hoop houden. Maar als je ook endometriose hebt, begrijp je wat ik bedoel. De pijn. Alle ellende. Het blijft terug komen. En bij veel vrouwen wordt die bij elke menstruatie weer een beetje erger. Dat is geen leuk vooruitzicht. Hoe moet je daar naar uit kijken? Menstruatie betekent voor ons niet alleen: weer niet zwanger. Het betekent ook weer die pijn. Weer die hormonen.

En, misschien nog het ergste van allemaal: met iedere menstruatie wordt de endometriose erger. Na mijn operatie had ik nog stadium twee. Maar in hoeverre is het al weer terug gekeerd? Zit ik misschien alweer op stadium drie, of zelfs vier? Als ik langer wacht, moet ik dan weer een operatie ondergaan, wil zelfs IVF een kans van slagen hebben?

Een keuze maken?

Je ziet hoe graag ik positief en hoopvol wil blijven. Ik wil ook van mijn pijn af zijn. Ze zeggen dat endometriose geen klachten meer geeft als een vrouw haar menopauze heeft gehad. Ik weet dat veel vrouwen er niet naar uitkijken, máár ik wel. Ik kan niet wachten! Het is dat ik nog kinderen wil, maar anders zouden de dokters me zo erin mogen schuiven.

Dat neemt niet weg dat ik binnenkort een keuze moet gaan maken. Willen we een traject in bij een fertiliteitskliniek? Willen we IVF overwegen? Ik kan moeilijk inschatten hoe de behandeling me gaat uitwerken. Ik zie op tegen de hormonen. Hoe zal mijn lichaam reageren? (Ik krijg bij de pil al ongeveer de helft van alle bijwerkingen die in de bijsluiter beschreven staan). Ik heb al zo vaak pijn. Ik ben al zo vaak ziek. Hoeveel kan mijn lichaam nog verduren? Want als ik me weer ziek moet melden? Ik ben bang dat ik straks mijn baan weer kwijt ben! (Ja, dat is me al eens gebeurd. Bedankt endometriose! Klik hier als je het verhaal wilt lezen.)

Kortom. Ik weet het niet. Ik sta met een been op een boot en met de ander nog op de kade. Voor nu blijf ik nog even balanceren met het water onder mij. Nog één cyclus aankijken, dan wil ik een beslissing maken. Hopelijk houd ik het droog..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s